Theater is een soort oefening op de realiteit

Theater is een soort oefening op de realiteit

Een interview met theatermaker en acteur Christophe Aussems

erez

In seizoen 2020-2021 is Het nieuwstedelijk artist in residence bij C-mine. We gingen na wat de huidige corona tijden teweeg brengen bij het gezelschap, en spraken met theatermaker Christophe Aussems.

Hoe gaat het?

Tjah… Al bij al gaat het goed, maar het zijn verwarrende tijden. We moesten deze week de tournees van drie verschillende voorstellingen stopzetten. En op dezelfde dag hebben we overlegd over een nieuwe voorstelling en het creatieproces ervan. Zonder te weten of we die of die repetities volgens plan kunnen plaatsvinden. Maar we hebben geen keuze, want als we mogen spelen dan moet de voorstelling klaar zijn. Dat is heel surreëel.

Ook uit de medische wereld, die ik door de voorstelling Hybris van dichtbij leerde kennen, komen signalen dat dit heel ernstig is. En dat hakt erin. Nog los van de huidige coronacijfers ben ik ook bezorgd over wat erna komt, en de impact ervan. Artsen die zullen uitvallen door de grote druk. En in de kunsten alle organisaties en kunstenaars die nu echt in de problemen komen. Toch zetten we nu uiteraard alles aan de kant uit respect voor de zorg.

We lijken wel in een theaterscript te zitten.

Christophe Aussems

Een gespleten gevoel, zo lijkt het?

Het is als gas geven met de handrem op. We blijven rijden zonder dat we weten waar we naartoe gaan. Dat is een heel gespleten en ambigu gevoel, inderdaad.

 

Hoe zie jij jullie rol als artist in residence bij C-mine?

Als Het nieuwstedelijk zijn we stadstheater van drie steden: Leuven, Hasselt, en ook Genk. We werkten al intensief samen met C-mine, maar hebben dat dit seizoen ook benoemd, als artist in residence. Eigenlijk kan je ons zien als een goede vriend des huizes.

We willen als gezelschap de verbinding opzoeken met de stad. Daar slaag je niet in als je één keer passeert met een voorstelling. Daarom kan je al onze voorstellingen in C-mine zien. Het nieuwstedelijk adviseerde C-mine ook voor het eerst bij de programmering van alle theatervoorstellingen voor 2020-2021. Daarnaast maken we onder de noemer Trage Suikers enkele exclusieve avonden waarbij we onze eigen fascinaties als theatermakers koppelen aan bepaalde onderwerpen of personen uit Genk. De eerste editie zal gaan over het principe van parlando. Bij Het nieuwstedelijk hebben we een fascinatie voor spreken op livemuziek. Als je dan bijvoorbeeld weet dat Joe Berluck, de allereerste dj, een Genkenaar is is die link snel gelegd. We vroegen hem om alle aankondigingen van de avond. Een andere gast wordt Stefania Marzo, een Genkse professor aan KU Leuven, die komt vertellen over haar onderzoek naar cité taal.

 

Wat is jullie band met Genk?

Het nieuwstedelijk is als gezelschap een samensmelting van het Limburgse theaterhuis de Queeste en het Leuvense muziektheater Braakland/ZheBilding. Zes jaar geleden zijn gesprekken over onze beider ambities in een stroomversnelling gekomen en hebben we een fusie opgezet over stads- en provinciegrenzen heen.

De komende jaren willen we van C-mine mee een plek voor alle Genkenaars maken. We spelen heel wat voorstellingen in C-mine, maar ook op locatie in de wijk zoals bijvoorbeeld Basj in Winterslag. En we gaan in dialoog met Genkenaars over de thema’s uit onze projecten.

 

Waar halen jullie momenteel jullie energie vandaan?

Het is op menselijk niveau geen gemakkelijke periode en ieder van ons heeft het soms lastig. Maar we proberen altijd onze rol als kunstenorganisatie in het achterhoofd te houden: vanuit verbeelding en inzicht blijven vooruitkijken, blijven bouwen en werken aan de toekomst.

Toch hoop ik dat we niet naar maanden van online kunst gaan. Theater is iets dat gebeurt tussen het publiek en de spelers. Je maakt het samen mee, je ziet en voelt je buur ademen, lachen, ontroerd worden. En je voelt: ik zit hier niet alleen mee. Al besef ik dat online de komende tijd toch de realiteit zou kunnen worden. En ook bij de vorige lockdown heb ik wel gemerkt dat mensen die onze online voorstellingen zagen en er toch iets aan hadden.

Theater is een soort oefening op de realiteit. Als je in het publiek zit, ga je mee in een verhaal en kan je je inbeelden hoe je zou reageren. Als je de huidige realiteit vanop afstand bekijkt dan lijkt het soms alsof we nu in een theatervoorstelling zitten. Met een theatermaker die bedacht heeft om het personage van de premier een speech te laten geven voor twee vlaggen. Het is heel surreëel.

 

Heb je een lees-, kijk- of luistertip voor jullie publiek, tijdens de komende lockdown?

Iets dat ik zelf nog niet heb gehoord, maar waar ik heel benieuwd naar ben: de podcast Drie dagen van Ward Bogaert en Ine Van Wymersch. Het thema raakt me heel erg, en ik wil er zelf op een dag iets mee doen. Niet alleen vanuit het perspectief van de persoon die euthanasie wil, maar ook de behandelende artsen en hun persoonlijke of ethische conflicten.

Bovendien geloof ik sterk in cocreatie: als kunstenaar samenwerken met de wereld erbuiten, en de realiteit ombuigen naar kunst. Je kwetsbaar opstellen als maker, en die kwetsbaarheid ook overbrengen op je publiek. Dat is een van de grote kwaliteiten die kunstenaars hebben en die we kunnen verbinden met de samenleving.

Over het algemeen zou ik zeggen: ga podcasten, luister. Als er geen live theater is, komt dat misschien nog het dichtst bij theater. Want je kan je ogen sluiten, en in je hoofd die scène verbeelden.

 

Afsluitend: als er één boodschap is die je kan meegeven aan de mensheid vandaag, wat zou dat dan zijn?

Durf ook in moeilijke tijden over je kwetsbaarheid te spreken.

 

Wendy Schelfaut

Boumediene Belbachir

Live streaming Geel Hesje

Het nieuwstedelijk speelt Geel Hesje live vanuit C-mine Genk tijdens een éénmalige live streaming.

Op woensdag 9 december
Om 20u15 vanuit C-mine

Info & tickets